Sunday, January 07, 2007

Γύρισα πίσω....

Συνήθως ο κόσμος βγαίνει Σαββατόβραδο. Έτσι συνηθίζεται. Σαββατόβραδο έχω να βγώ κάποια χρόνια. Προτιμούσα πάντα την Παρασκευή.
Πλέον δεν προτιμώ ούτε να βγαίνω. Κάνα καφεδάκι με φιλαράκια and that's it. Κι αυτό γιατί ούτε κάτι ενδιαφέρον παρουσιάζει η νυχτερινή ζωή ούτε κι έχω όρεξη να οδηγώ χιλιόμετρα. Αρκετά διανύω κάθε μέρα.
Το παράξενο είναι πως όλες μου οι φίλες μένουν νότια προάστια, οπότε το καφεδάκι "παίζει" μετά τη δουλειά.
Έτσι, διαβάζοντας χθές το μπλόγκ του ανθρώπου αυτού που μ΄έκανε και γέλασα με την ψυχή μου, δεν το κρύβω πως ζήλεψα λιγάκι.
Μένει σε νησί.
Δηλαδή, έχει υπέροχη θέα απ΄το σαλόνι του - θάλασσα - και για το καφεδάκι / ποτάκι που λέγαμε, δεν χρειάζεται να οδηγήσει χιλιόμετρα. Πάει και με το πόδι. Χαλαρά πράγματα.
Έτσι, σήμερα, αποφάσισα να γυρίσω πίσω.
Αφού δεν πάω κάπου physically, άς πάω mentally.
Πού να πάω, πού να πάω, το βρήκα.
Άνοιξα το δεξί ντουλάπι, έβγαλα την σακούλα σούπερ μάρκετ και μέσα ΤΑ βρήκα.
7 ολόκληρα κομμάτια. Ντοσιέ και τετράδια, 7 το νουμεράκι και πάνω από 100 σελίδες το καθένα.
Τα ημερολόγιά μου. Από τότε που πήγαινα σχολείο. Τα μισά τα έχω εγώ. Τα υπόλοιπα τα έχει η άλλη. Η Ε. Η φιλενάδα μου. Μιά μέρα έγραφα εγώ, μιά μέρα εκείνη.
Κι άρχισα να διαβάζω.
Κι έγινε το παρόν παρελθόν
Και το παρελθόν μέλλον
Και το μέλλον παρόν.
Πέταξα πάνω από μένα και όσα ένοιωθα τότε.
Πέταξα με το μυαλό μου.
Διαβάζοντας προσπάθησα να θυμηθώ.
Έχουν περάσει περισσότερα χρόνια τώρα, απο την ηλικία που είχα τότε που τα γέμιζα με γράμματα και σκέψεις. Και ζωγραφιές.
Είχα ξεχάσει ότι ζωγράφιζα και σκιτσάριζα τότε.
Έχω αφήσει πίσω μου αυτό το ταλέντο.
Κοίταγα τα σκίτσα και άν δεν είχαν τ΄όνομά μου από κάτω δεν θα ήξερα ότι τα είχα φτιάξει εγώ.
Τότε ζωγράφιζα τις σκέψεις μου. Δεν τις έγραφα μόνο. Εκπληκτική ικανότητα επικοινωνίας.
Πέταξα πάνω από μένα και όσα ένοιωθα τότε.
Τα πλάσματά μου τιτιβίζαν γύρω μου κι εγώ είχα βυθιστεί.
Πού και πού τους ανέφερα μέρες και πράγματα που έκανα ή έλεγα.
Και γελάγαμε.
Δεν μπορούν να συνειδητοποιήσουν τα χρόνια πρίν.
Φυσικό.
Διάβαζα, διάβαζα, διάβαζα, τα "ρούφηξα" όλα.
Πέταξα πάνω από μένα και όσα ένοιωθα τότε.
Εποχή: Σεπτέμβριος 1982 μέχρι και Δεκέμβριος 1984
Παράξενο.
Ο χαρακτήρας, το στύλ, τα γράμματα ίδια.
Κι αναρρωτήθηκα:
Ο χαρακτήρας είχε ήδη διαμορφωθεί?
Οι εκφράσεις μόνο αλλάζουν?
Και ο τρόπος που βλέπεις και βιώνεις την καθημερινότητα?
Τότε έπρεπε να διαβάζω και υπήρχαν και συγκεκριμένες ώρες πού έπρεπε να γίνεται αυτό.
Τώρα δουλεύω.
Τότε σκοτωνόμασταν με τους γονείς για να βγώ έξω ένα Σάββατο, να πάω μέχρι την πλατεία που ήταν το σινεμά. Και δεν μ΄άφηναν πάντα.
Τώρα σκοτώνομαι με την κίνηση. Και δεν βγαίνω.
Τότε ανησυχούσαμε άν μας κοίταγε ο Άγγελος, ο Αντώνης, ο Αλέξης, ο Φώτης, ο Γιάννης..... Και όταν μας κοιτούσαν σκύβαμε το κεφάλι - ντρεπόμασταν.
Και το συζητούσαμε εκτενώς....
Τώρα δεν θέλω να με κοιτάει κανείς. Και όταν με κοιτάνε, σκύβω το κεφάλι - no commitment! Leave me alone. I've had enough already
Και το συζητάω εκτενώς.....
Τότε είμασταν εμείς τα παιδιά.
Τώρα έχουμε δικά μας παιδιά.
Τότε ακούγαμε eye of the tiger, Steve Miller's band, David Bowie
Και τώρα τα ίδια ακούμε.
Πέταξα πάνω από μένα και όσα ένοιωθα τότε.
Βρήκα τις σελίδες που μίλαγα για τον Δημήτρη.
Βρήκα τις σελίδες που μίλαγα για τον Χ.
Βρήκα τις σελίδες που μίλαγα για την, τον, τους, τα........
Όλα εκεί
Και μετάνοιωσα.
Μετάνοιωσα που δεν συνέχισα να γράφω.
Για να μπορώ να πετάω πάνω από μένα και όσα ένοιωθα πάντα.
Γύρισα πίσω για λίγο.
Πρόσεξα, όμως, ότι μόνο μπροστά πάω....
And I f***ing love it....

5 comments:

Anonymous said...

Τι ταινία είναι η ζωή σου;

Μερικές φορές πιστεύουμε ότι αυτά που ζούμε θα μπορούσαν πολύ άνετα να είναι σκηνές από μια ταινία. Τι ταινία θα ήταν η δική σου;
Θα μπορούσε να πεις πως μερικές φορές είναι δράμα και άλλες πάλι κωμωδία. Ωστόσο, η δική μου είναι ένα μόνο είδος: είναι road movie. Ένας δρόμος χωρίς τέλος, μια μοναχική πορεία.
Κι από soundtrack; Εδώ έχουμε περισσότερες επιλογές. Αν η μέρα είναι σννεφιασμένη, θα παίζει Nick Cave. Αν η μέρα είναι ηλιόλουστη REM, βρετανική ροκ ή Tracey Chapman. Και μερικές φορές, Enigma, Amelie ή και Μάνος Χατζιδάκις.
Αλλά η ταινία μου θα έχει πάντα ένα δρόμο μέσα. Και ερημικά τοπία. Και πόλεις που κοιμούνται. Και απέραντους ουρανούς με σύννεφα που θα παίρνουν το χρώμα της αυγής και του σούρουπου. Και άγονες, ακαλλιέργητες εκτάσεις και εγκατελειμένα σπιτια. Μοναχικά δέντρα και φοβισμένα ζώα. Μυρωδιά από άγριο θυμάρι και γκρίζο χρώμα από μπετόν. Άνεμο, απαλό σα χάδι ή από αυτόν που σφυρίζει στα αυτιά σου. Δεν θα βρέχει ποτέ στο δρόμο, παρά μόνο στα σπίτια. Θα υπάρχουν βουνά και θάλασσες σε ίση απόσταση μεταξύ τους από το δρόμο. Παλιές πινακίδες και σίδερα που σκουριάζουν.

bluesmartoulis said...

Πνεύμα
καλό και
ρομαντικό
Δεν έχω ιδέα τι ταινία είναι η ζωή μου.
Το "γυρίζω" στο μυαλό μου και δεν μπορώ να καταλήξω.
Το πρώτο έργο που μου ήρθε στο μυαλό, μόλις διάβασα το σχόλιό σου ήταν το "δεσποινίς διευθυντής" με την αείμνηστη Τζένη Καρέζη.
Και όσο το σκέφτομαι, τόσο πιό πολύ καταλήγω σ΄αυτό.
Η ατάκα: "γυρίσατε, πως περάσατε?" και αμέσως το ψυχρό επαγγελματικό "ε, κύριε Βασιλείου αύριο θα ήθελα το τοπογραφικό..." μάλλον με χαρακτηρίζει.
Τρυφερότητα και γυναικεία τσαχπινιά κρυμμένη πίσω από την καθημερινότητα και τα πρέπει που ακολουθούν μιά γυναίκα απ΄την γέννησή της μέχρι και .... όποτε αποφασίσει να τα ΠΕΤΑΞΕΙ από πάνω της....
Ναι, είμαι η Λιλούκο που σίγουρα χρειάζεται την Αθηνάάάάά για να της μάθει τα κόλπα.....
Φιλιά
Κωμωδία δηλαδή

bluesmartoulis said...

Τώρα αυτό το "Κωμωδία δηλαδή" πως βρέθηκε στο τέλος μετά τα φιλιά???
Δεν το έβαλα εγώ....Μυστήρια πράγματα....

bluesmartoulis said...

Ωχ! Ξέχασα την μουσική.
Για όλες τις μέρες το Feeling Good της Nina Simone διασκευασμένο απ΄τον Michael Bubble, για τις κακές το Feel so Bad του Elvis, για τις καλές? Δεν θυμάμαι....

Κάποτε άκουγα συνέχεια το Wish you were here των Pink Floyd, αλλά οι αναμνήσεις που το συνοδεύουν είναι πλέον .... ξεχασμένες.

Anonymous said...

Κάτι που οφείλει να κάνει Σμαρτούλα μου.

Οφείλει να πετάξει απο πάνω της τα πρέπει και να ζήσει όπως της αξίζει...

όπως όλοι μας άλλωστε...