Friday, October 19, 2007

Όταν η καρδιά βλέπει κι ο νούς σιωπά...

Το πρωί την βρήκε στο αυτοκίνητο να οδηγεί
Είχε ήδη γλυκοχαράξει κι ο ήλιος άρχιζε ν΄αφήνει ελεύθερες τις πρώτες ακτίνες του, που πέφτανε στα μάτια της και της φώτιζαν την εικόνα του
- Τί βλακεία να μην πάρω τα γυαλιά μαζί... Πώς να ξέρω πως θα φτάσει το ξημέρωμα?
- Εμ, κοριτσάκι μου πρέπει να είσαι πάντα προετοιμασμένη...
- Σωστά
Στο cd το υπέροχο τραγούδι που το΄χε πρωτακούσει στην ταινία του Αλμοδοβάρ - Τα ψηλά τακούνια... Τί όμορφη μελωδία. Της έφερνε ένα γλυκόπικρο χαμόγελο στα χείλη
- Πώς την "πάτησα" εγώ έτσι?
- Πατώντας την
- Με ειρωνεύεσαι
- Όχι βέβαια
- Καλά, δεν είδα τί έργο παιζόταν μπροστά στα μάτια μου?
- Τα μάτια σου κι η καρδιά σου είδαν. Το μυαλό σου σιώπησε...
- Θα΄λεγα τώρα, αλλά είναι πρωί και το πρωί δεν βρίζω... τουλάχιστον όχι εμένα
- Βρέ κορίτσι μου, τί δεν είδες? Ότι δεν έπαιζες κανέναν ρόλο, ότι προσπαθούσε να σε πείσει πως είσαι τρελλή, ότι κάθε τι που έλεγε δεν έστεκε - δεν κόλαγε με την συμπεριφορά του?
- Άκουγα λόγια μόνο?
- Ναι
- Καλά, τα λόγια περνάν απ΄το μυαλό. Όταν τα φιλτράρει, το ψέμα απ΄την αλήθεια χωρίζουν
- Ναι, έτσι γίνεται, άν το μυαλό βρίσκεται στην πραγματικότητα και μπορεί να συνδέει λόγια με παραστάσεις. Όταν βρίσκεται στον "όμορφο κι αγγελικά πλασμένο κόσμο" τότε...
- Ιδού η κατάληξη ε?
- Πές το κι έτσι
- Και τώρα?
- Τώρα, τίποτα. Μάζεψε κομμάτια κι έλα πίσω στη γή
- Ποιά γή? Στο κέντρο της είμαι... Τόσο μεγάλη πτώση
- Καταλαβαίνω... Δεν είναι εύκολο ένα διαζύγιο
- Δεν είναι το διαζύγιο... Είναι ο τρόπος. Δεν μπορεί το προηγούμενο βράδυ να κάνουμε έρωτα με πάθος - όπως κάθε μέρα άλλωστε - και το πρωί στον καφέ να μου "σκάει το παραμύθι"! Δηλαδή, αυτό είναι παρανοϊκό! Αυτό δεν χωράει ο νούς μου
- Ναι
- Είναι τρελλό, είναι απάνθρωπο
- Ναι
- Το λές εσύ αυτό που είσαι άντρας. Σκέψου!
- Δεν είμαστε όλοι οι άντρες έτσι ρε παιδί μου. Μερικοί έχουμε ξεφύγει απ΄την εφηβεία...
- Δεν σας βάζω όλους στο ίδιο σακί. Το΄χουμε ξανασυζητήσει. Όμως, έχετε μια διαφορετική άποψη... Δεν ξέρω, δεν ξέρω. Έχει περάσει ένας χρόνος και ακόμα δεν έχω καταφέρει να εντοπίσω που έκανα λάθος.
- Στο΄χουμε πεί όλοι και δεν λές να το καταλάβεις... Το λάθος ήταν του μυαλού σου. Ο άνθρωπος ήταν αλλού, απ΄την αρχή. Τώρα, γιατί σε παντρεύτηκε δεν μπορώ να ξέρω. Δεν ήμουνα ποτέ φίλος του και το ξέρεις.
- Και πολύ καλά έκανες!
- Γενικά, είσαι καλά? Είχαμε να τα πούμε κάμποσο.
- Καλά, καλά, δεν βαριέσαι.
- Πέρασες όμορφα σήμερα, που συναντηθήκαμε όλη η παλιοπαρέα?
- Ναι, μου είχατε λείψει. Δεν πολυέβγαινα κιόλας. Δεν είχα όρεξη...
- Κι εμάς μας έλειψες. Το ξέρεις πως σ΄αγαπάμε
- Κι εγώ σας αγαπάω ...
- Τόσο τυφλή ε?
- Πάμε πάλι?
- Τόσο τυφλή, λέω
- Εμ, αφού δεν πήρα γυαλιά...
- Θα μ΄αφήσεις σπίτι?
- Ναι
- ΟΚ.
Της έπιασε απαλά το χέρι και της το φίλησε
Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή
Ο νούς της σιωπούσε ακόμα...




11 comments:

prasino liker said...

Δεν εκανες λαθος.Μην εχεις τυψεις.Εκεινη η περιοδος που ησασταν μαζι τελειωσε.Ηταν καλα τοτε ,τωρα προχωρα ,χωρις ενοχες.Δεν χρειαζεται να αναλυεις τα γεγονοτα.Το παρελθον τελειωσε.
Καλο σου βραδυ.

bluesmartoulis said...

Λικεράκι μου, δεν είναι δικό μου παρελθόν. Είναι Greek literature. Μια ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό όταν γύριζα σπίτι απ΄τη δουλειά...
Σίγουρα, όμως, αυτή την συμβουλή θα έδινα κι εγώ σε όποιον είχε περάσει κάτι τέτοιο στο παρελθόν.
Καλημέρα

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ said...

Κάθε εμπόδιο για Καλό!!! Από τέτοιες καταστάσεις (που λίγο-πολύ έχουμε περάσει όλοι μας) πάντοτε βγαίνουμε (αφού πια έχουμε πάρει το χρόνο μας κι έχουμε "γιατρευτεί") πολύ πιό δυνατοί!
Φιλιά καλή μου, Καλό υπόλοιπο Κυριακής!

bluesmartoulis said...

και περισσότεροό σοφοί, καλή μου ηλιαχτίδα, και πιό προσεκτικοί...
Καλησπέρα

GhostHunter said...

Και μεις την (σε) αγαπάμε...

Φιλί

bluesmartoulis said...

:)
Φιλί

πνευμα said...

Γλυκόπικρες γεύσεις με μια υπέροχη μουσική επένδυση.

Πράγματι όταν βλέπουμε με τα μάτια της καρδιάς μας όλα είναι τόσο διαφορετικά...

όλα θα πάνε καλά... said...

Πάντως όταν βρίζει κανείς από το πρωί,πώς να του πάει καλά η μέρα;

bluesmartoulis said...

Πνεύμα, σου άρεσε το τραγούδι? Πόσο χαίρομαι...
Καλά είναι τα μάτια της ψυχής, αλλά του νού είναι - νομίζω - το συμπλήρωμά τους..
Σε φιλώ

Όλα θα πάνε καλά, λυπάμαι, δεν μπόρεσα ν΄ακολουθήσω την σκέψη σου που σε οδήγησε να αφήσεις αυτό το σχόλιο. Έχει σχέση με το πόστ μου?
Την καλησπέρα μου

Καπετάνισσα said...

Πολύπλοκοι οι άνθρωποι...
Μα ο δρόμος τόσο απλός!
Γυμνός στα πόδια μας μπροστά.

Τον διαβαίνουμε, ε;
Ματωμένοι, συχνά μόνοι, μα προχωράμε.
Ίσως και με πιο γερή καρδιά...

bluesmartoulis said...

Καπετάνισσα, με τιμάς με την επίσκεψή σου.
Κι ο δρόμος είναι πράγματι τόσο απλός.
Την γλυκειά καληνύχτα μου